Początki Arcade Fire sięgają czasów, gdy Win Butler uczęszczał do Phillips Exeter Academy. Założył wtedy zespół wraz z kolegami Joshem Deu i Timem Kile. W roku 2003 Win Butler poślubił Regine Chassagne i od tej pory oboje stanowili trzon grupy. Razem pisali piosenki. Ich stałym współpracownikiem został Richard Parry (określili go jako "zwalistego brutala znającego się na nagrywaniu"). To Richard ściągnął do zespołu Tima Kingsbury (który potrafi grać na wszystkim co wpadnie mu w ręce) oraz Jeremy'ego Gara (już po nagraniu pierwszej płyty).
Zespół nagrał EPkę zatytułowaną po prostu Arcade Fire (znaną również jako Us Kids Know) i sprzedawał ją na swoich koncertach w niewielkich klubach. Obiecujące występy na żywo pozwoliły grupie podpisać kontrakt z niezależną wytwórnią Merge Records.
2003 - 2005 Funeral
Win i Regine wciąż pisali nowe piosenki. Efektem było wydanie Funeral 14 września roku 2004. Tytuł jest nieprzypadkowy. W roku 2003 umarła babcia Regine, wiosną 2004 dziadek Wina i Willa Butlerów (Alvino Ray, gitarzysta jazzowy) oraz ciotka Richarda. Nagrywanie albumu odbywało się w ponurym okresie, dlatego zespół postanowił nazwać go Funeral (Pogrzeb). Ponieważ Arcade Fire nie miało perkusisty, w studiu grał gościnnie Howard Billerman. Piosenki na płycie wyróżniały się ciekawą aranżacją - wykorzystano m.in. instrumenty smyczkowe, akordeon i banjo.
Po wydaniu płyty Arcade Fire ruszyło w długą trasę od Ameryki Północnej przez Europę aż do Japonii (już z własnym perkusistą, Jeremym Gara). Koncerty zespołu były żywiołowe i niekonwencjonalne o czym można się przekonać oglądając występy w dziale Audio/video. Na jednym z koncertów widział ich David Bowie (na zdjęciu obok), legenda muzyki rockowej. Zespół spodobał mu się na tyle, że zdecydował na kilka wspólnych występów (w tym na Fashion Rocks, co zostało uwiecznione i wydane na płycie Live EP; nagranie znajduje się w dziale Audio/video). W późniejszym okresie Arcade Fire grało na koncertach piosenki Bowiego m.in. Heroes.
Zarówno album jak i trasa okazały się sukcesem. Funeral dostał się do rankingu Billboard 200, znalazł się także na liście dziesięciu najlepszych płyt roku 2004. Pitchfork, Filter i No Ripcord uznały Funeral za najlepszą płytę roku. Zan Lowe w programie MTV2 2005 Review uznał Funeral za album roku, NME umieściło go na drugiej pozycji uznając jednocześnie piosenkę Rebellion (Lies) za najlepszy utwór roku. Jesienią 2005 album zyskał status złotej płyty w Kanadzie oraz w Wielkiej Brytanii. Ponad 500 000 kopii sprzedanych na całym świecie było najlepszym wynikiem Merge Records.
W czerwcu 2005 roku Arcade Fire wydało singiel Cold Wind (soundtrack do Six Feet Under). W tym samym roku zespół pojawił się na kilku koncertach U2 grając Wake up. Podczas jednego z występów grupa wspólnie z Irlandczykami zagrała przebój Love will tear us apart zespołu Joy Division (nagranie znajduje się w dziale Audio/video).
2006 - 2008 Neon Bible
W roku 2006 zapowiedziano kolejną trasę koncertową mającą promować nowy album. Arcade Fire nie popełniło błędu wielu zespołów, które po sukcesie pierwszej płyty nagrywają drugą będącą w zasadzie kopią debiutu. Sam Win Butler powiedział: "Nie mogliśmy nagrać drugiego Funeral". Neon Bible, bo o nim mowa zmienił styl muzyczny grupy. W piosenkach pojawiły się organy, trąbki, lira korbowa oraz chór. Muzyka nabrała głębi, stała się mroczniejsza. Zespół powiedział, że Neon Bible brzmi jakby było nagrane "nocą, nad brzegiem oceanu". W rzeczywistości piosenki były nagrywane w opuszczonym kościele w małym miasteczku niedaleko Montrealu, który został kupiony i przerobiony na studio.
Win Butler powiedział, że centralne miejsce na albumie zajmuje Ocean (symbol braku kontroli) oraz Telewizja (która zdaniem zespołu ma "zaskakująco silny wpływ na współczesną kulturę").
Pierwszym oficjalnym singlem był Intervention, który ukazał się na iTunes w grudniu 2006 roku. Wpływy z wydawnictwa przeznaczone zostały na rzecz Partnerstwa dla Zdrowia. Samo Neon Bible zostało wydane wiosną 2007 roku. Pierwszego dnia sprzedaży znalazło się na pierwszym miejscu Canadian Albums Chart, The Irish Album Charts oraz na drugim miejscu U.S. Billboard i The UK Top 40. Jason Reeher, jeden z publicystów Trouser Press uznał płytę za "jedno z najlepszych nagrań indie wszechczasów". Pierwszym singlem wydanym na płycie była piosenka Black Mirror; znalazła się na pierwszym miejscu rankingu brytyjskiego radia CBC i pozostała tam przez 5 tygodni.
W czerwcu ujawniono, że Neon Bible znajduje się na liście kandytatów do Polaris Music Prize. Ponieważ żadna z piosenek Arcade Fire nie znalazła się na oficjalnej kompilacji 2007 Polaris Music Prize, niektóre media uznały, że komisja przyznająca nagrody wzgardziła zespołem. W rzeczywistości grupa nie zezwala na wydawanie swoich utworów na żadnych składankach. Sprawa została wyjaśniona na wspólnej konferencji Arcade Fire i komisji.
Trasa koncertowa okazała się sukcesem. Zespół wystąpił 122 razy, w 75 miastach, w 19 krajach. Z każdego sprzedanego biletu jeden dolar (lub jedno euro) został przekazany na rzecz Partnerstwa dla Zdrowia. Tournee zostało zakończone w lutym 2008 roku. Na ten rok nie zapowiedziano żadnych nowych koncertów, choć Arcade Fire wsparło kilkoma występami Baracka Obamę w wyścigu o fotel prezydencki USA.
tłumaczenie z angielskiego: Izabela Pajączek i Marcin Sikorski
polskie opracowanie: Arkadiusz Mroziński